GOŃCZY POLSKI

O RASIE

Wygląd ogólny

pies średniego wzrostu, o lekkiej, zwartej i sprężystej budowie, o sylwetce prostokątnej (9:10),
krótkowłosy najczęściej czarny podpalany (występuje także czekolady podpalany oraz rudy w różnych odcieniach)

Charakter i otoczenie :

energiczny, zwinny, roztropny, wytrzymały, zrównoważony, bardzo podatny na tresurę (posłuszny). Znakomity, nieoceniony, skuteczny stróż domostwa (nie przesadnie hałaśliwy). Wyborny i niezastąpiony kompan wszelkich wycieczek. Mimo krótkiej sierści jest bardzo odporny na warunki klimatyczne. Dobrze współżyje z innymi zwierzętami, znakomicie radzi sobie zarówno w domu z ogrodem jak i w warunkach miejskich (w mieszkaniu niekłopotliwy). Powinien mieć możliwość swobodnego wybiegania się. Wobec właściciela i jego rodziny wierny, oddany przyjaciel a nawet wylewny. O ile właściciel zapewni mu odpowiednie żywienie i ruch, nie będzie sprawiał żadnych kłopotów. Wobec obcych zachowuje się nieufnie i z rezerwą. Wieloletnie obserwacje nie wykazały u niego skłonności do żadnych chorób dziedzicznych.

Użytkowość:

używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające, lisy (dzikarze, tropowce, płochacze, aportery). W pracy odważny, szybki, uparty i zajadły. Sprawdza się w trudnym terenie, gdzie potrzeba siły i wytrzymałości. Bardzo dobrze pracuje na śladzie rannej zwierzyny. Posiada charakterystyczny melodyjny i zmieniający tonacje gon. Nie obawia się wody wychowanie- nie sprawia specjalnych kłopotów wychowawczych i wyjątkowo chętnie się uczy. Jako pies myśliwski jest nieco niezależny i dlatego od szczenięcia (zwłaszcza samiec), musi wiedzieć kto jest najważniejszy w domowej hierarchii. Jak każdy pies nieodpowiednio prowadzony (brak konsekwencji w postępowaniu właściciela, brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia, brak kontaktu z innymi psami i ludźmi) może niezbyt chętnie tolerować bliskość osobników z obcego stada (może być agresywny) i dlatego już od szczenięcia trzeba go przyzwyczajać do spotkań z innymi psami.

Pielęgnacja i żywienie:

szata gończego nie wymaga szczególnych zabiegów, jedynie od czasu do czasu wyszczotkowania. Kąpiel wskazana jedynie w przypadku ubrudzenia. Uszy, jak zawsze przy takiej ich budowie (obwisłe) należy regularnie kontrolować (np. raz w tygodniu). Pod względem żywienia nie jest wymagający, ale należy pamiętać, że wysiłek fizyczny zwiększa zapotrzebowanie organizmu na białko i węglowodany, a zimą na tłuszcze.

 

RYS HISTORYCZNY

Gończy polski, jest rodzimą rasą polską, występującą głównie na terenie Polski południowej (Bieszczady,Beskidy,Pieniny, Podhale). Na początku drugiej połowy XX wieku usystematyzowaną hodowlą psów gończych zajmował się płk Józef Pawlusiewicz, a parę lat potem również płk. Piotr Kartwik, który hodowane przez siebie psy sprowadził z Kresów Wschodnich, były to psy większe i cięższe, o umaszczeniu czaprakowym. Płk J.Pawlusiewicz hodował psy mniejsze, lżejsze i o umaszczeniu czarnym podpalanym W latach 60. obydwa typy występujących w kraju psów gończych zostały wpisane do księgi wstępnej jako Ogar Polski. Krzyżowanie obu odmian psów nie odniosło pożądanych efektów, co świadczyło o różnych jej genotypach. Wzorzec przystosowany do psów płk Kartawika (o umaszczeniu czaprakowym) został zarejestrowany przez FCI co spowodowało że psy płk Pawłusiewicza nie były uznawane za Ogara Polskiego i na wiele lat poszły w zapomnienie. Jednak ich ogromne walory użytkowe spowodowały, ze nadal były hodowane przez myśliwych, jednak w takiej sytuacji nie przywiązywano wagi do wymagań formalnych. Dokumentów itd. W 1983 roku Związek Kynologiczny w Polsce zdecydował się otworzyć księgę wstępną dla psów w typie ogara Pawłusiewicza co było spowodowane niesłabnącą popularnością tych psów ze względu na doskonałe walory użytkowe. Nadano im nazwę Gończy Polski. Podjęto starania aby jej wzorzec został zatwierdzony i oficjalnie zarejestrowany przez FCI jako piąta polska rasa. W listopadzie 2006 roku staranie te zostały zakończone sukcesem. Rejestracja rasy przebiegła podczas Międzynarodowej Wystawy Psów Rasowych w Poznaniu. Gończy Polski stał się piątą polską rasą uznawaną przez FCI i zarejestrowaną w grupie psów gończych pod numerem 354 jako Polish Hunting Dog. Z roku na rok ich populacja wzrasta (w Związku Kynologicznym w Polsce jest zarejestrowanych około 1300 egzemplarzy - stan w 2009 r.). Coraz częściej (i liczniej) można je spotkać na wystawach psów rasowych i innych imprezach kynologicznych, na których prezentowane są przez swoich właścicieli-pasjonatów, których z roku na rok przybywa. · Używany głównie do polowań na dziki, rzadziej zające i lisy oraz jako pies stróżujący · Także jako tropowiec i posokowiec · Rasa polecana dla osób lubiących spacery i pragnących bliskiego kontaktu z psem, dla miłośników wystaw i konkursów psów, a przede wszystkim dla myśliwych polujących zwłaszcza na grubego zwierza. · Temperament: łagodny, brawurowo odważny, zrównoważony, podatny na szkolenie, nieufny wobec obcych · Charakter i otoczenie: energiczny, zwinny, roztropny, wytrzymały, zrównoważony, bardzo podatny na tresurę (posłuszny) · Znakomity, nieoceniony, skuteczny stróż domostwa (nie przesadnie hałaśliwy). Wyborny i niezastąpiony kompan wszelkich wycieczek. Mimo krótkiej sierści jest bardzo odporny na warunki klimatyczne. Dobrze współżyje z innymi zwierzętami, znakomicie radzi sobie zarówno w domu z ogrodem jak i w warunkach miejskich (w mieszkaniu niekłopotliwy). Powinien mieć możliwość swobodnego wybiegania się. Wobec właściciela i jego rodziny wierny, oddany przyjaciel a nawet wylewny. O ile właściciel zapewni mu odpowiednie żywienie i ruch, nie będzie sprawiał żadnych kłopotów. Wobec obcych zachowuje się nieufnie i z rezerwą. Wieloletnie obserwacje nie wykazały u niego skłonności do żadnych chorób dziedzicznych. Nie sprawia specjalnych kłopotów wychowawczych i wyjątkowo chętnie się uczy. Jako pies myśliwski jest nieco niezależny i dlatego od szczenięcia (zwłaszcza samiec), musi wiedzieć kto jest najważniejszy w domowej hierarchii.


Jak każdy pies nieodpowiednio prowadzony (brak konsekwencji w postępowaniu właściciela, brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia, brak kontaktu z innymi psami i ludźmi) może niezbyt chętnie tolerować bliskość osobników z obcego stada (może być agresywny) i dlatego już od szczenięcia trzeba go przyzwyczajać do spotkań z innymi psami. Psy tej rasy dożywają średnio 12-15 lat. Jako pierwsze do księgi wstępnej zostały wpisane m.in.; GAMA (KW.T-1/83/GP - wł. Jerzy Zwierzyński), MERA (KW.T-2/83/GP - wł. Ewa Danielska), a także AMI (KW.T-4/83/GP - wł. Jan Głód). GAMA dała początek hodowli "z Bukowiny Tatrzańskiej", zaś MERA hodowli "z Gorczańskiego Sioła". W tym czasie powstały również takie hodowle jak: "z Olczańskiego Wierchu", "Leśna Zgraja", "z Kongresówki". Do jednych z najstarszych i czynnie działających do chwili obecnej hodowli bez wątpienia można zaliczyć hodowle "Inny Świat" (Dariusza Kołuckiego) i "Cnotliwy Nos" (Wojciecha Machaja). Odtwarzać rasę unikając inbredowania (bliskiego pokrewieństwa) z zaledwie kilku zarejestrowanych egzemplarzy jest bardzo trudno. Tak więc, jedni hodowcy ściśle przestrzegali wymagań formalno-prawnych, stosowali metodę inbredowania, szybciej uzyskiwali wpis PKR, zaś inni - mając na uwadze dobro rasy, przetrwanie walorów użytkowych - łączyli psy już zarejestrowane i spełniające wszelkie wymagania hodowlano-formalne z wyszukiwanymi egzemplarzami psów w typie gończych polskich, o doskonałych walorach użytkowych (zwłaszcza w Bieszczadach i na Podkarpaciu), ale nie zarejestrowanymi w Związku Kynologicznym i nie spełniającymi wymagań formalnych np. właściciel nie był członkiem Związku Kynologicznego lub pies posiadał tylko metrykę. W takich przypadkach pochodzenie tego rodzaju potomstwa traktowane było przez Związek Kynologiczny jako NN, a miot uzyskiwał wpis do Księgi Wstępnej. Nie zależnie od przyjętej metody hodowlanej, dzięki takim hodowcom - zapaleńcom zawdzięczamy obecną populację gończego polskiego Pierwsze psy rodowodowe tej rasy przyszły na świat dopiero w 1989 roku w hodowli "z Cisówki". Był to miot po PROCIE " z Kazimierzowa i RAFIE "z Kongresówki", wśród których pies o imieniu PROT jako pierwszy przedstawiciel tej rasy uzyskał championa. Z roku na rok obserwuje się na wystawowych ringach stawkę coraz bardziej wyrównaną, co bardzo cieszy miłośników i sympatyków rasy.

 

Zdjęcia archiwalne polskich gończych:

MERA z Gorczańskiego Sioła

CYGAN

HRABIA z Orzechowskich Łąk

MERA z Gorczańskiego Sioła   CYGAN   HRABIA z Orzechowskich Łąk

TUBAN Tuchanów

FAKIR z Gorczańskiego Sioła

CNOTA

TUBAN Tuchanów    FAKIR z Gorczańskiego Sioła CNOTA

GOŃCZY POLSKI

WZORZEC


Gończy Polski to oficjalna nazwa przyjęta przez Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce w 1983 roku dla piątej (i ostatniej!) rodzimej rasy psów, istniejącej już za czasów Polski szlacheckiej. W 2000 roku Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce rozszerzył wzorzec rasy w zakresie dopuszczalnych umaszczeń. Gończy Polski najczęściej występuje w południowej części Polski (głównie Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale). Rasę uznano w FCI w XI 2006 r. podczas Wystawy Światowej w Poznaniu (poz. 354), grupa VI - Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.

Głowa: szlachetna i proporcjonalna do całości. Długość mózgoczaszki taka sama co kufa, lekko wypukła.
Nie wyrazisty ale wyczuwalny guz potyliczny. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałda w kącikach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne,
ale nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości i osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka, u nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków,
u dołu zaokrąglone, pokryte gładką i jedwabistą sierścią.

Szyja: muskularna, dość gruba, średniej długości, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna.
Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

Tułów: prosty i dobrze umięśniony grzbiet. Kłąb zaznaczony. Szerokie i dobrze umięśnione lędźwie.
Zad nie przebudowany i nie ścięty. Klatka piersiowa głęboka i sięgająca do łokcia, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany.

Ogon: średniej grubości sięgający do stawu skokowego, dobrze okryty włosem, ze śladem szczotki.
W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu wznoszony nieco powyżej linii grzbietu.

Kończyny: kończyny przednie - oglądane z przodu proste, odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Długa i skośnie ustawiona łopatka, do której ramiona ustawione są pod katem lekko rozwartym. Łokcie skierowane do tyłu, ale nie odstające, ani nie wciśnięte. Przedramię proste, suche
o przekroju kości owalnym. Śródręcze suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy lekko owalne
i zwarte. Palce wypukłe i lekko wysklepione, pazury ciemne, opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne - oglądane z tyłu proste, uda szerokie i muskularne, stawy skokowe nisko osadzone. Łapy jak w kończynach przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

Szata i umaszczenie: włos krótki, na głowie i uszach jedwabisty, na tułowiu twardy, sztywny
i przylegający. Podszerstek gęsty (słabszy latem, obfitszy zimą).
Umaszczenie: czarne z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane oraz rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczami, na pysku, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.

Wysokość: w kłębie: pies 55-59 cm, suka 50-55 cm Waga: wzorzec nie określa - z obserwacji własnych około 22-30 kg w zależności od wzrostu

Błędy i usterki: wszelkie odchylenia od wzorca powinny obniżać ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy, za długi lub za krótki tułów, wysokonożność, jasne okrągłe oko, zbyt cienka kość, niedostateczne wyraźnie ograniczone podpalanie oraz wszelkie inne odstępstwa od wzorca.

Wady dyskwalifikujące: przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jadra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.